آیا به راستی موجودات فضایی وجود دارند؟

 

بله. کافی است تا نگاهی  دقیق تر به اطراف خود بیاندازید.آنها را خواهید دید. شما یکی از آنها هستید… بالغ بر میلیون ها گونه مختلف جانوری و ارگانیسم زنده بر روی زمین وجود دارد. اینها موجوداتی هستند بر سیاره کوچکی به نام زمین، و در گوشه ای از کیهان. اینها همان موجودات فضایی هستند. پس اگر به دنبال بیگانگان فضایی خارج از زمین می گردید شاید بهتر باشد تا سوال اول را به گونه بهتری بیان نماییم.» آیا حیات در خارج از زمین وجود دارد؟» با اینکه هنوز مدارک عینی اثبات این موضوع وجود ندارد اما جواب این سوال هم آنقدرها سخت نیست: » اینطور به نظر می رسد».

استفن هاوکینگ، دانشمند بسیار پرآوازه ومشهور فیزیک نجومی در سال 2010 به طور رسمی اعلام نمود که موجودات فضایی به طور حتم وجود دارند. او به سخنانش در این حد بسنده نکرد وهمچنین اخطار داد که ارتباط با آنها می تواند ایده بسیار بدی باشد. اما چطور ممکن است؟ از کجا می دانیم که موجودات فضایی ممکن است وجود داشته باشند و بر چه اساسی ارتباط با آنها خطرناک است؟

هاوکینگ در برنامه ای که از کانال دیسکاوری پخش گردید، اعلام کرد که وجود زندگی هوشمند فرازمینی کاملاً منطقی و ممکن است. این خبر در بسیاری از رسانه های معتبر جهان انتشار یافت به طوری که واکنش های  گسترده ای نیز در بر داشت. هاوکینگ هشدار داد که در صورت شناسایی زمین توسط موجودات فضایی، این امکان وجود دارد که آنها در جهت استفاده از منابع و اقامت در زمین، ما را مورد حمله قرار دهند. همچنین در ادمه بیان می کند که چالش اصلی ما این است که دریابیم این بیگانگان فرازمینی چگونه خواهند بود.

(تصویر گرافیکی و تخیلی از شکل دیگری از حیات در خارج از زمین)

در واقع بخش عمده استدلال هاوکینگ و فرضیه وجود موجودات فضایی بر پایه محاسبات ریاضی می باشد. تاکنون هیچ مدرکی دال بر وجود «زندگی» در هر سیاره دیگری به غیر از زمین یافت نشده است. اما با این حال ، این امر امکان وجود حیات فرازمینی بر سایر سیارات ناشناخته را از بین نمی برد. در واقع اثبات عدم وجود موجودات فضایی غیرممکن است. بنابراین در ادامه این مقاله با علل، دیدگاه ها و جنبه های مرتبط با وجود حیات در سایر سیارات آشنا خواهید شد. هم اکنون و بر اساس یافته های فعلی، شاید تنها پاسخ به واقع درست برای این سوال همان گزینه » بله ، به نظر می رسد که وجود دارند » باشد.اما هنوز نمی دانیم و برای اثبات نهایی این فرضیات، نیاز است تا آنها را بیابیم، و یا منتظر باشیم تا با زمین ارتباط برقرار نمایند.

(انسان برای کشف بیگانگان فضایی بسیار کنجکاو است؟ اما آیا ممکن است در پایان، این کنجکاوی به نابودی زمین و مرگ ما بی انجامد؟ و اگر آنها وجود دارند، آیا جهان آماده رویارویی با آنها می باشد؟)

حیات فرازمینی:

(مطالبی که در ادامه می خوانید بر اساس دیدگاه ها و نظریات محققین و اخترشناسان مختلف در رابطه با احتمال وجود حیات فرازمینی می باشد. )

– اول آنکه، زمانی که می گوییم » موجودات فضایی» منظور آن دسته از تمدن های پیشرفته فضایی موجود در فیلم های علمی-تخیلی نیست. اگرچه احتمال وجود چنین تمدن هایی نیز وجود دارد، اما تاکنون هیچگونه مدرکی دال بر اثبات آن یافت نشده و فعلاً در محدوده فیلم های علمی-تخیلی باقی خواهند ماند. پس آنچه که مد نظر ما می باشد، به مبحث کلی «حیات خارج از زمین» اشاره دارد. بر همین اساس اینگونه به نظر می رسد که عدم وجود حیات فرازمینی غیر ممکن می باشد. مهم نیست اگر تاکنون با آن روبرو نشده ایم، احتمالات چنین بیان می کنند که این حیات وجود دارد. به این اعداد نگاهی بیاندازید و لحضه ای به آن بی اندیشید:

آیا یک هوش فرازمینی پیشرفته، برای تجاوز بر زمین از یک کرم چاله استفاده خواهد نمود. چه کسی می داند؟ (Discovery channel)

فقط در کهکشان راه شیری در حدود 300 میلیارد ستاره وجود دارد. (هر ستاره می تواند دارای صدها و هزاران جرم آسمانی، سیاره و قمر در منظومه خود باشد. به عنوان مثال کل منظومه شمسی ما و اجرام آن را فقط در محدوده یکی از این ستارگان/یعنی خورشید در نظر بگیرید)  انتظار می رود که بخش وسیعی از این ستارگان دارای سیاراتی باشند که قادر به میزبانی حیات است. حال در نظر بگیرید که عدد گفته شده تنها در یک کهکشان بود. در حدود 100 تا 300 میلیارد کهکشان در کیهان شناخته شده، وجود دارد. هر کهکشان شامل میلیاردها و  برخی شامل تریلیون ها ستاره است. به راستی چطور می توانید باور کنید که هیچ شانسی برای رویداد زندگی در هیچ یک از این ترلیون ها ترلیون سیاره که به دور  این ستارگان در حال گردشند وجود ندارد؟ حتی اگر بر این باور باشید که خداوند حیات را مستقیماً بر زمین آفریده، باور آفرینش کیهانی با این اندازه تنها برای ما، تاحدی غیرمنطقی و متکبرانه به نظر می رسد.

 پاسخ مثبت است. چه از لحاظ علمی، و چه از لحاظ فلسفی، تنها با نگاهی به عظمت آفرینش،عدم وجود حیات فرازمینی امری غیرممکن به نظر می رسد. اگرچه «بیگانگان فضایی» که از زمان پس از جنگ جهانی دوم با عنوان UFOدر بین مردم شناخته می شوند، یک مبحث پیچیده جداگانه است.( اگر از علاقه مندان به این مبحث هستید میتوانید با مطالعه موضوعات پیرامون UFOها (اجسام پرنده ناشناخته) نوشته دکتر  Jacques Valleeو دکتر  Allen Hynekاطلاعات ارزشمندی در این رابطه بدست آورید.)

کهکشان قرمزی که در وسط این عکس دیده می شود، SXDF-NB1006-2نامیده شده و دوردست ترین کهکشانی است که تا به امروز شناسایی شده است.این کهکشان در فاصله 12.91 میلیارد سال نوری دورتر از زمین قرار دارد. بخش سمت چپ تصویر یه کلوزاپ از آن را نمایش می دهد. (این عکس توسط فضاپیمای XMM-newtonگرفته شده است. / کپی رایت تصویر : NAOJ)

– می دانیم که نور با سرعتی در حدود 300هزار کیلومتر بر ثانیه (دقیقاً 299 792 458 m / s) در کیهان در حال حرکت می باشند. حال با چند ضرب ساده به نتایج جالبی می رسیم. به این اعداد دقت کنید.  نور در 1 دقیقه مسافتی معادل با 18 میلیون کیلومتر را می پیماید. در یک ساعت مسافتی در حدود 1 میلیارد و 80 میلیون کیلومتر را می پیماید. در یک روز مسافتی در حدود 25 تریلیون و 920 میلیارد کیلومتر را می پیماید. عدد بدست آمده را در 365 ضرب نمایید. این فاصله عجیب و غریب مسافتی است که نور در یک سال می پیماید! در واقع این همان «یک سال نوری» است.

اما نکته اینجاست. بر اساس آخرین یافته ها، خوشه کهکشانی در فاصله 12.91 میلیارد سال نوری دورتر از زمین شناسایی شده است. آیا می توانید وسعت کیهان را تصور کنید؟ یعنی اگر روزگاری انسان به تکنولوژی فوق پیشرفته ای دست یابد که بواسطه آن بتواند با سرعت نور (یعنی حد نهایی سرعت در کیهان) حرکت نماید، باز هم زمانی نزدیک به 13 میلیارد سال طول خواهد کشید تا به این کهکشان برسیم. آیا براستی فکر می کنید که در کیهانی با این عظمت، زمین تنها نقطه حیات است؟!

 امکان وجود موجودات فرازمینی وجود دارد. شمار بی نهایتی از سیارات، منظومه های خورشیدی و شاید کائنات وجود دارد که بایستی میزبان هوش فرازمینی باشد. اگرچه هنوز مدرکی دال بر وجود (و البته عدم وجود) آنها نداریم. همچنین من معتقدم ممکن است آنها دارای نوعی برتری به ما باشند. اگر آنها قادر به مسافرت میلیون ها سال نوری و پیدا کردن ما باشند، بدون شک بایستی از تکنولوژی برتری نسبت به ما برخوردار باشند. اما شاید بر اساس خودپسندی و نادانی انسان، بسیاری از ما چنین حیاتی را پست تر از خود بدانیم. فراموش نکنید، همانگونه که ما حیات فرازمینی را با عنوان «بیگانگان فضایی» می خوانیم، آنها نیز ما را اینگونه خواهند خواند. البته برخی انسان ها آنقدر هوشمند خواهند بود تا حیات فرازمینی را نیز به عنوان یک موجودیت طبیعی، متفکر و زنده بدانند. چه کسی می داند؟ ممکن است کاملاً شبیه به ما باشند. و یا شاید شبیه به همان موجودات ترسناکی که از داستان های علمی-تخیلی می شناسیم. هیچ کس هنوز چنین حقایقی را نمی داند، اما حداقل این احتمال بسیار بسیار قوی وجود دارد که اشکال دیگری از زندگی نیز در جهان هستی است.

(تا امروز. هیچ چیز  (Ian O’Neill))

– استدلال معمول پیرامون عدم وجود موجودات فضایی از آنجا سرچشمه می گیرد که تاکنون هیچیک از آنها، آشکارا و به طور مستقیم، با ما بر روی زمین تماسی برقرار نکرده است. تمدن های پیشرفته فضایی شاید دلایل خوبی برای انجام این کار داشته باشند. و یا شاید همانطور که می تواند برای ما اتفاق بی افتد، به نقطه ای رسیده باشند که از اکشافات فضایی نا امید گشته اند. اگر اینگونه باشد، آنگاه که ستاره مادر منظومه آنها درچرخه تکاملی خود به سوی مرگ می رود (زنجیره اصلی اکثر ستارگان) منجر به نابودی و توقف حیات آنها خواهد شد. در چنین شرایطی، بسته به جرم اولیه سیاره شان، آنها نیز به ستاره کوتوله سفید، ستاره غول قرمز و یا ابرنواختر تبدیل خواهند گشت.

– بدون توجه به اظهارات شاهدان عینی UFOها، هیچی مدرک مسلم و قطعی که زمین توسط بیگانگان هوشمند فرازمینی ملاقات گشته است (چه در حال و چه در گذشته) وجود ندارد. این موضوع معمولاً در داستانهای علمی-تخیلی آمده است، چراکه زندگی در هرجای دیگر از جهان هستی به شدت محتمل است.

آیا ممکن است بیگانگان فضایی ما را تنها به چشم آلودگی که باعث ویرانی زمین گشته و بایستی از آن پاک گردد ببینند؟ (ناسا)

– به احتمال بسیار زیاد گونه های بسیار متفاوتی از جانداران در جهان وجود دارد. از دیدگاه من، عدم وجود حیات در بیش از 200 میلیون کهکشان موضوعی عجیب و کاملاً غیرمنطقی به نظر می رسد. از این رو احتمال وجود حیات در خارج از کره زمین بسیار بالاست و شاید پاسخ سوال «آیا ما در جهان تنها هستیم؟ » را بتوان با قطعیت «خیر» اعلام نمود.

– یکی از نکات بسیار مهم که باید در نظر داشت فاصله بسیار زیاد بین ستارگان است. حتی اگر تمدن های فنی و هوشمندی از سایر موجودات زنده در کهکشان راه شیری ما وجود داشته باشد، برای چنین تمدن هایی با پیشرفته ترین تکنولوژی ها، و حتی سفینه هایی با توانایی حرکت با سرعت نور، سال ها به طول خواهد انجامید تا به ما برسند. زمانی که آنها وارد زمین گردند،  سیاره مادر آنها آنقدر سالخورده خواهد بود که در بازگشت به سیاره شان هیچ خویشاوندی نخواهند یافت.

– من فکر می کنم، تنها راه ممکن برای ملاقات ما توسط موجودات فرازمینی از طریق فیزیک کوانتوم بوده و این امر تنها زمانی روی خواهد داد که این موجودات توانایی دستکاری زمان و فضا را داشته باشند. پس از آن، شاید جهان 3بعدی ما قابل یافتن در بین میلیون ها جهان بوده و امکان ورود به آن از میان دیگر ابعاد میسر باشد. نظریه ابر ریسمان فعلی پیشنهاد می دهد که علاوه بر بعد زمان، به 10 بعد دیگر نیز برای وقوع چنین پیشامدی نیاز است. (نظریه بعد یازدهم)

(تصویر گرافیکی و خیالی از گونه ای از موجودات فضایی)

– اگر منظور شما این است که » آیا موجودات فضایی واقعیت دارند؟» ممکن است تابحال شواهدی دال بر وجود چنین موجوداتی، برخی کوچک تر از 2 اینچ و برخی به بزرگی 20 پا دیده باشید. اگرچه، ممکن است بسیاری از این  شواهد اشتباه و دروغین باشد، اما زمانی که به عظمت جهان می اندیشیم، و تمام آن میلیاردها کهکشان شناخته شده برای بشر، و تمام ناشناخته های دیگر هستی، در واقع باور این موضوع که که ما تنها فرم حیات در جهان هستیم غیرممکن به نظر می رسد. اگرچه بر اساس مدارک فعلی مجبوریم جواب «خیر» را انتخاب کنیم اما من اعتقاد دارم دیر یا زود با این جانداران روبرو خواهیم گشت.

– فکر می کنم، همین حالا، آنها باید جایی در حال زندگی باشند.

(تصویری از یک پا؟ بله. / تصویری از چشمان؟ بله / تصویری از ناحیه مکشی عظیم به عنوان دهان؟ بله. کاملاً صحیح است.)

(نگاهی بر این گونه بیگانگان عجیب فضایی بیاندازید. / فیلم)

(استیفن هاوکینگ در مستندی که در رابطه با انواع اشکال احتمالی حیات و موجودات فرازمینی ساخته به برسی برخی از این گونه ها می پردازد. او در بخشی از این مستند توضیح می دهد که چگونه پاها می توانند برای هرگونه ای از شکل حیات که بر پوسته سخت سایر سیارات وجود دارد سودمند باشد. پاها و چشمان برای استفاده در سیاره ما بهینه گشته اند، بنابراین شاید در برخی اشکال زندگی در جهان های دوردست چنین اعضایی به یکدیگر  پیوسته اند.)

– زمانی که سخن از موجودات فضایی به میان می آید، در این زمان، هنوز هیچ گونه ای از آنها یافت نشده و یا با زمین ارتباط برقرار ننموده است. با این حال با توجه به ابعاد بینهایت جهان، احتمالات فراوانی بر حیات موجودات فرازمینی در سایر کهکشان ها، مانند کهکشان کوتوله قوس وجود دارد. اگرچه تاکنون وجود آنها اثبات نشده اما دانشمندان امیدوارند در آینده نزدیک چنین اتفاقی خواهد افتاد و در این زمینه تلاش های گوناگونی در حال انجام است.

سایت نجوم ایران

http://www.noojum.com/top-news/80-top-news/5244-do-aliens-really-exist.html

خبر خوش فضایی ناسا، تا یک ماه دیگر اعلام می‌شود

دانشمندان ناسا در حال تحقیق بیشتر درباره یافته جدیدی هستند که می گویند اگر به اثبات برسد، تحولی در تاریخ علم به شمار می رود. تحقیق جدید درباره مریخ هست.

دانشمندان دل دل می کنند که این خبر را زودتر اعلام کنند اما برای اینکه بعدا مجبور به تکذیب خبرشان نشوند، دارند آزمایش های جدیدی را انجام می دهند.

 

کنجکاوی روی سطح مریخ به دنبال آثار حیات می گردد

هم اکنون ناسا یک کاوشگر به نام «کنجکاوی» را در سطح مریخ دارد که مشغول کاوش بر سطح این سیاره است.

این کاوشگر، وسایل و تجهیزات متفاوتی را با خودش به همراه دارد که از آن جمله می توان به آزمایشگاهی مینیاتوری اشاره کرد که می تواند تکه ای از خاک مریخ یا حتی هوای مریخ را مورد آزمایش قرار دهد.

این آزمایشگاه اسمش «سم» هست. یکی از کسانی که در ساخت سم همکاری کرده، برای توصیف این آزمایشگاه کوچک، آن را به چاقوهای همه کاره سوئیسی تشبیه می کند.

سم چیزی پیدا کرده که دانشمندان را به وجد آورده، آن قدر که نمی خواهند تا اطمینان صد در صدی از آن، چیزی به رسانه ها بگویند.

رسانه های آمریکایی پیش بینی می کنند که نتایج تحقیقات سم در ماه دسامبر اعلام شود.

یافتن نشانه های حیات در کرات دیگر از آرزوهای بشر است. آب، اکسیژن و هر چیز دیگری که نشان دهد در آن سیارات حیات جریان دارد یا جریان داشته یا امکان پذیر است که حیات در آنجا جریان داشته باشد.

چندی پیش در آمریکا خبری منتشر شد، مبنی بر وجود متان در مریخ. این خبر بعدا تکذیب شد. اما اگر صحت داشت، نشانه ای بود از این که زمانی بر سطح این کره حیات وجود داشته است.

همزمان با روز شکر گذار در زمین، کاوشگر «کنجکاوی» هم یک روز نیمه تعطیل خواهد داشت. همزمان دانشمندان از زمین سعی می کنند تا با استفاده از دوربین های این کاوشگر، کمی به کوه های اطراف نگاه کنند.

قرار است بعد از تعطیلی، کنجکاوی به کنار یکی از این کوه ها برود، با چکش خود تکه ای از سنگ کوه را بشکند و بعد در آزمایشگاهش آن را آزمایش کند.

کشف شواهدی از وجود آب در مریخ

کاوشگر کنجکاوی متعلق به ناسا که در مریخ به سر می‌برد، به شواهدی دست یافته است که نشان می‌دهد زمانی در سطح این کره، آب در جریان بوده است.

این کاوشگر که به مدت ۷ هفته در کره مریخ در حال جمع آوری اطلاعات بوده است، تصاویری از سنگ ریزه‌هایی با لبه‌های گرد فرستاده است.

دانشمندان می‌گویند حاشیه‌های گرد این سنگریزه‌ها در اثر فرسودگی توسط آب بوجود آمده اند.

دانشمندان ناسا معتقد هستند کاوشگر کنجکاوی در محل اتصال چندین رودخانه فرود آمده است که میلیاردها سال قدمت دارند.

آنها امیدوارند با استفاده از اطلاعاتی که کاوشگر کنجکاوی برای آنها ارسال می‌کند، به درک آنها از ویژگی‌های سطح کره مریخ کمک کند.

 

دانشمندان سازمان ناسا می گویند تصاویری که مریخ‌نورد ِ«کنجکاوی» از سطح  این سیاره به زمین فرستاده، نشان می‌دهند که در زمانی بسیار دور٬ جریان آب بر روی سطح این سیاره وجود داشته است.

به گزارش سرویس بین الملل انتخاب به نقل از خبرگزاری رویترز، دانشمندان ناسا اعلام کرده اند که این تصاویر، سنگ ریزه های درشتی را با لبه های صیقل شده و گرد نشان میدهد که به صخره ها چسبیده اند.

دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که این سنگ ها را جریان رودخانه به این قسمت از کره مریخ آورده و به احتمال زیاد، محل فرود مریخ نورد ِ کنجکاوی بر روی این سیاره،  نقطه تلاقی چند رودخانه بوده‌است.

به گفته‌ی دانشمندان ناسا در کاوش‌هایی که قبلا بر روی مریخ انجام شده نشانه‌هایی از وجود آب به دست آمده بود اما تصویرهای جدید در نوع خود تاکنون بی‌نظیر بود‌ه‌اند.
ویلیام دیتریش، پژوهشگر دانشگاه کالیفرنیا که در ارزیابی علمی یافته‌های «کنجکاوی» همکاری دارد احتمال می‌دهد لایه‌های رسوبی که در عکس‌های تازه قابل تشخیص هستند میلیاردها سال عمر داشته باشند. او می‌گوید شکل و اندازه‌ی سنگ‌ریزه‌ها تصویری از شدت جریان آب و مسافتی را که پیموده‌اند در اختیار ما قرار می‌دهد.

دانشمندان با تحلیل عکس‌های جدید برآورد می‌کنند رودخانه‌ای که بسترش دیده می‌شود حدود یک متر عمق و ۹۱ سانتی متر در ثانیه سرعت داشته است.

 

Rock outcrop which the science team has named 'Hottah'

Rock outcrop called Link

سنگ هایی که نشان دهنده ی وجود آب در سال های بسیار دور بر روی مریخ هستند .

عکس ها:

http://www.nasa.gov/images/content/692092main_Grotzinger-1-pia16156-43_full.jpg

http://www.nasa.gov/images/content/692149main_Williams-2pia16188-43_full.jpg

سیارات بیشتری می تواند حاوی حیات باشد

تصویر ساختگی از سیاره

براساس این مدل سیاراتی که از ستاره مرکزی دورند نباید از نظر قابلیت سکونت مردود شمرده شوند

مدل های تازه کامپیوتری حاکیست که ممکن است سیارات خیلی بیشتری از آنچه قبلا تصور می شد در جهان باشند که قابل سکونت هستند.

دانشمندان مدل هایی برای کمک به شناسایی این سیارات در سایر منظومه های دوردستی که امکان پیدایش حیات در آنها هست ایجاد کرده اند.

تخمین ها در مورد شمار سیارات قابل سکونت بر احتمال وجود آب بر سطح آنها استوار است.

اما مدل تازه به دانشمندان امکان می دهد سیاراتی را شناسایی کنند که آب مایع در لایه های زیرین آنها وجود دارد.

نتیجه این تحقیقات در جشنواره علمی بریتانیا در شهر آبردین ارائه شد.

دانشمندان فرض می کنند آب برای پیدایش حیات در هر کجا ضروری است.

در سیاراتی که بیش از حد به ستاره مرکزی نزدیک باشند، آب سطحی تبخیر و وارد اتمسفر می شود.

آب سطحی اگر در نقاط سردتر سیاره دور از تابش نور خورشید قرار داشته باشد به صورت یخ ذخیره می شود.

تصور غالب این بود که برای آنکه آب به صورت مایع – حالتی که حیات می تواند در تشکیل شود یا استمرار یابد – وجود داشته باشد، سیاره باید در فاصله مناسب از ستاره مرکزی قرار داشته باشد.
شان مک ماهون دانشجوی درجه دکترا از دانشگاه آبردین که این مطالعه را انجام می دهد توضیح داد: «به طور سنتی گفته شده که اگر سیاره ای در محدوده موسوم به گلدیلاکس – نه داغ نه سرد – قرار داشته باشد در آن صورت می تواند در سطح آب مایع داشته باشد و قابل سکونت باشد.»
اما محققان به تدریج به این نتیجه رسیده اند که نظریه «گلدیلاکس» خیلی ساده است.
سیارات می توانند از دو منبع حرارت بگیرند – حرارت ناشی از تابش مستقیم نور ستاره و حرارتی که از اعماق داخل سیاره می آید.
با عبور از پوسته زمین، دما بالاتر و بالاتر می رود. حتی وقتی سطح یخ زده است آب می تواند در عمق وجود داشته باشد. در واقع مقادیر عظیمی آب که اشکال اولیه حیات در آن وجود دارد.
پروفسور جان پارنل از دانشگاه آبردین که هدایت این مطالعه را به عهده دارد می گوید: «زیر سطح زمین زیستگاه قابل توجهی برای میکرو ارگانیسم ها وجود دارد که تا عمق چندین کیلومتری ادامه پیدا می کند.»
به این ترتیب تیم آبردین درحال ایجاد مدلی برای پیش بینی این مساله است که کدام سیارات دورافتاده ممکن است حاوی ذخایر زیرزمینی آب مایع با احتمال وجود حیات باشد.
آقای مک ماهون گفت: «اگر امکان وجود زیستگاه های عمیق را به حساب آورید، در آن صورت آشتی دادن آن با ایده یک ناحیه قابل سکونت محدود که فقط با شرایط سطح تعریف می شود مشکل خواهد بود.»
همانطور که از ستاره دورتر می شویم، میزان حرارتی که سیاره از خورشیدش دریافت می کند کم می شود و آب سطح یخ می بندد – اما هر آبی که در عمق به صورت مایع وجود داشته باشد همانطور می ماند البته به شرطی که حرارت داخلی به اندازه کافی بالا باشد و این آب می تواند به پیدایش یا استمرار حیات کمک کند.
حتی سیاره ای که آنقدر از ستاره مرکزی دور است که تقریبا هیچ حرارتی از آن نمی گیرد می تواند حاوی آب مایع در زیر سطح باشد.
آقای مک ماهون می گوید: «به این ترتیب شمار این سیارات چندین برابر بیشتر خواهد بود.»

جاناتان بال

بی بی سی نیوز

دیدار انسان با موجودات فضایی در قرن حاضر ؟!

دانشمندان مدعی‌اند در قرن حاضر امکان رویارویی انسان با موجودات فضایی احتمالی وجود دارد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، جوسلین بل برنل، متخصص فیزیک نجومی در دانشگاه آکسفورد که کاشف نخستین تپ‌اخترهای رادیویی نیز هست، طی سخنرانی در انجمن باز علوم اروپا (Euroscience Open Forum) در دوبلین پیش‌بینی کرد که انسان در قرن جاری به نشانه‌هایی از حیات و حتی زندگی هوشمند در جاهای دیگر دست خواهد یافت.

وی خاطرنشان کرد: یافتن حیات در سیارات صخره‌یی دارای دی‌اکسید کربن و لایه ازن در جو آن‌ها محتمل است و البته در صورت یافتن علائم حیات بیگانه، برقراری ارتباط با آن‌ها از زمین و از طریق رادیو یا لیزر دهه‌ها به طول خواهد انجامید.

به گفته این دانشمند، هیچ چیز سریع‌تر از نور حرکت نمی‌کند بنابراین می‌توان به عنوان یک شیوه‌ از مکالماتی سخن به میان آورد که 50 یا 100 سال زمان خواهند برد.

نتایج یک نظرسنجی به عمل آمده از بالغ بر دو هزار مرد و زن در انگلستان حاکی از آن است که 44 درصد آن‌ها به وجود حیات فرازمینی باور داشته و بیش از یک سوم این افراد نیز بر جست‌وجوی جدی برای یافتن چنین حیاتی و تلاش برای برقراری تماس با تمدن‌های بیگانه تاکید دارند.

آرتور سی کلارک، نویسنده داستان‌های علمی تخیلی نیز معتقد بود که پیدا نکردن جزئی‌ترین علائم حیات فراتر از زمین وی را به هیچ وجه متعجب یا ناامید نکرده است.

به ادعای وی، شاید فناوری‌های کنونی برای صورت دادن این امر ابتدایی باشند.

لرد مارتین ریز منجم و استاد کیهان‌شناسی و فیزیک نجومی در دانشگاه کمبریج معتقد است که وجود حیات فرازمینی شاید فراتر از درک انسان است.

به گفته وی، شاید موجودات فضایی با ما روبرو شوند و ما حتی آن‌‌ها را نشناسیم زیرا انسان در جستجوی موجوداتی شبیه به خود است.

وی اظهار می‌دارد که حیات و هوش در خارج از زمین می‌تواند در اشکالی وجود داشته باشد که ما قادر به درک آن‌ها نیستیم، درست مانند این که یک شامپانزه قادر به درک تئوری کوانتوم نیست، امکان دارد جنبه‌هایی از واقعیت در فضای خارج موجود باشند که فراتر از توانایی مغز انسان باشد.

وی در ادامهافزود: انسان‌ها حد و مرز پیچیدگی تکاملی نیستند و ممکن است موجودات پساانسانی ارگانیک یا سیلیکون محور نیز وجود داشته باشند.

در عین حال، فرانک دارک موسس انستیتو علمی SETI معتقد است که تلویزیون‌های ماهواره‌یی و انقلاب دیجیتالی با برش مخابره سیگنال‌های تلویزیونی و رادیویی به درون فضا انسان را برای موجودات فضایی نامرئی کرده‌اند. زمین هم‌اکنون توسط پوسته ای با عرض 50 سال نوری متشکل از تشعشع مخابرات تلویزیونی، رادیویی و راداری محاصره شده است و این سیگنال‌های تلویزیونی برای موجودات فضایی نظاره‌گر همچون صدای سفید به نظر می‌رسند.

میلان سیرکوویچ از رصدخانه ستاره‌شناسی بلگراد نیز اشاره می‌کند که عمر متوسط سیارت فرازمینی در کهکشان راه شیری حدود 1.8 گیگاسال (یک میلیارد سال) بوده که این رقم بزرگ‌تر از عمر زمین و منظومه شمسی است.

این بدین معناست که به همان میزان عمر متوسط تمدن‌های تکنولوژیکی نیز باید بزرگ‌تر از عمر تمدن‌های انسانی باشد. وسیع بودن این فاصله نشان می‌دهد که یک یا چند فرایند مرئی بودن جوامع فرازمینی را سرکوب می‌کند.