برنامه اسپیس اکس برای فرستادن بشر به مریخ

ایلان ماسک کارآفرین مشهور آمریکایی و مدیرعامل شرکت اسپیس اکس در تشریح برنامه‌هایش برای سفر به مریخ پیش‌بینی کرده که تا ۱۰۰ سال آینده یک میلیون انسان در مریخ ساکن خواهد شد و هزینه رفتن به سیاره سرخ به ۱۰۰ هزار دلار خواهد رسید.

ماسك بنيانگذار شركت فضايي خصوصي اسپيس‌ايكس، در كنگره بين‌المللي نجومي در مكزيك اعلام كرد برنامه او براي سكونت‌دادن انسان در مريخ از سيستم حمل و نقل تجديد‌پذيري بهره خواهد برد كه در هر سفر 80 روزه‌اش به سوي مريخ 100 مسافر را به همراه خواهد برد. طول اين سفرها به تدريج به 30 روز كاهش پيدا خواهد‌كرد.

اين سيستم حمل و نقل شامل فضاپيماهايي قابل استفاده مجدد است كه در مدار زمين از اكسيژن و متان سوخت‌گيري خواهند كرد و پس از فرود در مريخ نيز امكان سوختگيري مجدد وجود دارد.

به گفته ماسک با استفاده از روش های قدیمی، هزینه سفر هر نفر به کره مریخ بالغ بر 10 میلیارد دلار خواهد بود، اما او قصد دارد این رقم را به حدود 200 هزار دلار برای هر نفر برساند، و می گوید نهایتاً این هزینه به کمتر از 100 هزار دلار کاهش خواهد یافت.

https://i0.wp.com/s9.picofile.com/file/8268934318/elon_musk_mars_spacex_1.jpg

ماسک اعلام کرده که هدف او سكونت دادن جامعه‌اي يك ميليون نفري انسانها روي مريخ است كه بتوانند به تدريج به خودکفایی برسند؛هدفي كه از نظر ماسك تا 100 سال ديگر محقق خواهد‌شد.

او در این رابطه گفت:اگر حداقل تعداد نفرات لازم برای خودکفایی روی کره مریخ و تشکیل تمدن را یک میلیون نفر در نظر بگیریم، با احتساب اینکه هر 2 سال یک بار قادر به پرتاب فضاپیماهایی با ظرفیت 100 نفر هستیم، نهایتاً به 10 هزار سفر بین سیاره ای نیاز خواهیم داشتدر حال حاضر احتساب 100 نفر در هر سفر عددی معقول به نظر می رسد، اما احتمالاً به مرور زمان، این تعداد اضافه شده و به 200 نفر یا بیشتر برسد، تا هزینه سفر به ازای هر نفر کاهش یابد.

ماسک اعلام کرد: ما در نظر داریم نهایتاً حدود 1000 فضاپیما بسازیم، که البته زمان زیادی نیاز دارد. با احتساب تمامی این موارد، به عقیده من از زمان اولین سفر به مریخ تا تشکیل تمدن یک میلیون نفری، بین 40 تا 100 سال زمان نیاز خواهیم داشت.

براساس زمانبندي برنامه اسپيس‌ايكس،‌اولين پرواز به مريخ در سال 2022 قرار است صورت بگیرد.ماسك نام اولين فضاپيمايي كه راهي مريخ خواهد شد را قلب طلا ن گذاشته که نامي برگرفته از كتاب «دستورالعمل مسافرت مجاني به كهكشان»، نوشته داگلاس آدامز است. محل پرتاب اين فضاپيما پايگاه فضايي كندي خواهد بود،‌ درست از همان سكويي كه ماموريت آپولو به سوي ماه آغاز شد.

نمونه آزمايشي اين فضاپيما طي چهار سال آينده پروازهايي آزمايشي به سوي فضا انجام خواهد داد اما تمامي اين پروازها زير ارتفاع مداري خواهند بود. ماسك به تازگي از انجام موفقيت‌آميز اولين آزمايش موتور راكت رپتور شركت اسپيس‌اكس خبر داد،‌موتوري كه قرار است انرژي مورد نياز فضاپيما و بوستري كه فضاپيما را در مدار قرار مي‌دهد را تامين كند.

کشف یک سیاره در منظومه سه‌خورشیدی

zimg_001_7

تصور کنید صبح زیبایی را آغاز کرده‌اید با سه خورشید درخشان در آسمان. اگر می‌توانستید روی سیاره KELT-4Ab زندگی کنید، صبح رابه این صورت می‌دیدید.

به گزارش پایگاه اینترنتی «ساینس دیلی»، دانشمندان سیستم «سه‌ستاره‌ای» را کشف کرده‌اند که ۶۸۵ سال نوری از زمین فاصله دارد و نکته عجیب و غیرمعمول در مورد آن وجود سیاره‌ای با مدار گردشی پایدار در مدار آن است.

سیستم‌های چند ستاره‌ای در جهان کاملا رایج و معمول هستند و تخمین زده می‌شود که تقریبا نیمی از کل ستارگان بخشی از آن هستند. اما نکته قابل توجه در کشف جدید وجود یک سیاره است.

ستاره‌شناسان همیشه در جستجوی «سیاره‌های فراخورشیدی» هستند که به دور دیگر ستارگان می‌چرخند. این کار را به وسیله رصد یک ستاره و دیدن اینکه آیا نور آن ستاره محو می‌شود یا نه انجام می‌دهند. اگر این اتفاق بیفتد به این معنی است که سیاره‌ای از جلوی آن ستاره عبور کرده است.

به گزارش یونایتد پرس اینترنشنال، دانشمندان تاکنون هزاران سیاره فراخورشیدی را کشف کرده‌اند که بیشتر آنان دو ستاره داشتند.

کشف جدید حکایت از وجود یک سیاره غول پیکر گازی داردکه از حیث اندازه یک و نیم برابر مشتری در منظومه شمسی است.

KELT-4Ab تنها به دور یکی از سه ستاره خود به نام KELT-A می‌چرخد و این چرخش سه روز طول می‌کشد. دو ستاره دیگر این سیستم به دور یکدیگر می‌چرخند. گردش یک دور کامل این جفت ۳۰ سال طول می کشد. از سوی دیگر چرخش آنها به دور ستاره اصلی این سیستم چهار هزار سال طول می‌کشد.

اینگونه سیاره‌ها که «مشتری داغ» نامیده می‌شوند پدیده تازه‌ کشف‌شده‌ای نیستند و دانشمندان نخستین سیاره رااز این نوع را در سال ۱۹۹۵ کشف کرده بودند. اما این کشف به هرحال مهم است زیرا اطلاعاتی در موردشکل‌گیری، حرکت و تکامل این سیاره‌ها به دست می‌دهد.

تلسکوپ KELT ستارگان درخشان را در بخش‌های وسیعی از آسمان رصد می‌کند و در جستجوی سیاره‌هایی است که مدار چرخش بسیار نزدیکی به ستارگان دارند. زمانی که ستاره  KELT-A هر چند روز یکبار محو می‌شد دانشمندان به این نتیجه رسیدند که سیاره‌ای به دور آن درحال چرخش است.

پایگاه اینترنتی «گلوبال نیوز» به نقل از پروفسور جاستین کرپ یکی از اعضای گروه کشف KELT-4Ab می‌گوید «ما به دنبال یافتن این نکته هستیم که چگونه سیاره‌ها در مکان نهایی درون مدار چرخش به دور ستارگان قرار می‌گیرند. تا اواسط دهه ۹۰ دانشمندان بر این عقیده بودند که سیاره‌های بزرگ گازی را تنها می‌توان در فاصله‌ای بسیار دور از مدار ستاره‌ای که به دور آن می چرخند یافت، مانند سیاره مشتری که در منظومه شمسی وجود دارد. اما کشف جدید این فرضیه را به کلی تغییر داد».

برخی نظریه‌ها حاکی از است که سیاره‌های غول‌پیکر گازی که مدار بسیار نزدیکی به خورشید خود دارند، به خاطر خارج شدن از مدار اصلی خود اینچنین به خورشیدشان  نزدیک شده‌اند و احتمالا یک سیاره دیگر آنها را مدار اولیه‌شان بیرون انداخته است.

اولین مردی که زمین را از فضا مشاهده کرد

 

55 سال پیش در روز 12 آوریل 1961 (24 فروردین 1340) بشریت مرزهای علم را به عقب راند و برای اولین بار یک انسان فضانورد به فضا ارسال شد.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، یوری گاگارین، خلبان جوان اتحادیه جماهیر شوروی برای 108 دقیقه در اطراف زمین پرواز کرده و سپس با موفقیت به خانه بازگشت.

گاگارین در سال 1934 در دهکده کلوشینو در نزدیکی شهر کوچک گژاتسک (گاگارین کنونی) در غرب مسکو متولد شد. خانواده وی در یکی از مزارع کمونیستی کار می‌کردند که توسط اتحاد جماهیر شوروی برای سازماندهی تولید محصولات کشاورزی برنامه‌ریزی شده بود.

گاگارین در نوجوانی پس از مشاهده فرود اضطراری یک هواپیمای نظامی در نزدیکی خانه‌شان تصمیم گرفت که خلبان جنگی شود. پس از تحصیل در رشته فیریک و ریاضیات و ورود به کلوپ پرواز، رویای گاگارین به واقعیت پیوست. وی در سال 1955 نخستین پرواز انفرادی خود را انجام داد که چهار سال قبل از ورودش به عرصه فضا بود.

1460528172684_10

 

 

 

 

جنگ سرد و رقابت فضایی

با اوج گرفتن جنگ سرد، فضا به منبع تنش بین شوروی و آمریکا تبدیل شد. گاگارین در آن زمان نمی‌دانست که قرار است یکی از مهمترین پیروزی‌های شوروری را ارائه کند. هر دو حکومت شوروی و آمریکا می‌خواستند نخستین فاتح فضا باشند. هر دو طرف می‌دانستند که ارسال نخستین انسان به فضای خارج زمین می‌تواند دستاوردی بزرگ باشد.

در سال 1957، اتحادیه شوروی نخستین پیروزی را با ارسال نخستین ماهواره ساخت دست بشر به فضا موسوم به «اسپوتنیک 1» بدست آورد. از آن زمان به بعد هر دو کشور شوروی و آمریکا به سختی کار می‌کردند تا در رقابت بعدی یعنی ارسال انسان به فضا برنده شوند.

یوری گاکارین که در آن زمان به عنوان خلبان جنگنده فعالیت می‌کرد، جذب موفقیت‌های کشورش در فضا شد و تصمیم گرفت برای شرکت در برنامه وستوک درخواست کند. هدف این برنامه آموزش دقیق جسمی و روانی، آماده‌سازی نخستین مرد یا زن از شوروی برای ارسال به مدار پائین زمین بود.

مقاومت گاگارین، مهارت‌های خلبانی‌اش، تحصیلات علمی و قامت کوچک وی به دلیل فضای محدود درون کابین به او اجازه داد تا توسط سرگئی کورلوف، رئیس برنامه فضایی آن زمان از بین 200 کارآموز به عنوان نخستین فضانورد انسان انتخاب شود.

در روز 12 آوریل 1961 گاگارین بر روی فضاپیمای ووستوک 1 به اولین مردی تبدیل شد که توانسته زمین را از فضا مشاهده کند.

آمریکا سه هفته پس از این دستاورد توانست فضانورد خود را به فضا بفرستد. آلان شپارد در روز پنج مه 1961 (15 اردیبهشت 1340) برای 15 دقیقه در اطراف مدار زمین سفر کرد. دو سال بعد نخستین زنی که به فضا ارسال شد نیز روسی بود. والنتینا ترشکووا، فضاپیمای ووستوک 6 را در ژوئن 1963 به پرواز درآورد.

یوری گاگارین الهام‌بخش نسل‌های فضانوردان و کیهان‌نوردان سراسر جهان بوده است. وی در روز 27 مارس 1968 طی یک پرواز آموزشی نظامی در سن 34 سالگی درگذشت.

روز 12 آوریل در سال 2011 در پنجاهمین سالروز سفر گاگارین به فضا که راه را برای کاوشهای متعاقب فضایی هموار کرده بود، به طور رسمی به عنوان روز جهانی پرواز انسان به فضا نامگذاری شد.

ایسنا

 

ISS HD Earth Viewing Experiment

به این فکر کرده اید که ساکنان ایستگاه بین المللی فضایی، وقتی از پنجره به بیرون نگاه می کنند چه منظره ای را می بینند؟ همه ما تصاویری از این چشم انداز را دیده ایم اما اکنون این امکان فراهم آمده تا چنین تجربه ای را به صورت زنده و به کمک دوربینی که بر عرشه ایستگاه نصب شده و به طور مستقیم تصاویر زیر پای ایستگاه را به زمین می فرستد ببینیم. در آستانه روز نجوم دقایقی را به تماشای جهان خود از چشم انداز فضانوردان بنشینیم